کنفرانس اقلیمی پاریس و تأثیر آن بر همکاریهای سیاسی بینالمللی
کنفرانس اقلیمی پاریس با شیوهای متفاوت از دیگر کنفرانسها، برگزار گردید. تفاوت این کنفرانس در نوع تعیین تعهدات کشورها بود. در این کنفرانس کشورها بهصورت خوداظهاری، سهم خود در کاهش انتشار گازهای گلخانهای را تعیین کردند؛ درحالیکه در کنفرانسهای پیشین، این سهمیه با روشی بالا به پایین تعیین میشد و شمول کافی نداشت. اعضا نیز نمیتوانستند از عهدهی تعهدات برآیند. اما در کنفرانس پاریس روش پایین به بالا بکار گرفته شد، که کشورها براساسِ توانمندیهایشان و شرایطی که در آن به سر میبردند، تعهداتی را پذیرفتند که دور از دسترسشان نیست و قابلاجرا است. سؤال این پژوهش آن است که، کنفرانس اقلیمی پاریس چه تأثیری بر همکاریهای بینالمللی خواهد داشت؟ فرضیهی این پژوهش بدینگونه است که نتایج این کنفرانس نقطهی عطفی در همکاریهای بینالمللی خواهد بود و میتواند بهصورت الگویی برای حل سایر مسائل بینالمللی در نظر گرفته شود.
چگونه میتوان الگوهای موفق مردمی را به موتور جهش تولید تبدیل کرد؟
بازآفرینی نظارت همسایگی از طریق مداخله در کالبد شهر؛ راهبرد مغفول در برابر نفوذ فرهنگی و بینظمی شهری
گزارش سیاستی با عنوان «طوفان الاقصی؛ اهداف و انگیزههای مقاومت، اسرائیل و آمریکا»
چینشناسی، توسعه و فرصتهای راهبردی برای ایران
راهبردهای توسعه روابط اقتصادی ایران و چین
از تعامل مقطعی تا شراکت راهبردی با چین
حکمرانی توسعه مکران؛ چرا این پروژه به یک الگوی یکپارچه نیاز دارد؟
کشاورزی خورشیدی هوشمند؛ سرریز فناوریهای بومی از صنایع دفاعی به تولید و ساخت مزیت آینده کشور
نسبت قوانین جاری کشور با سیاستهای کلی اقتصاد مقاومتی چگونه است؟